Logo
Als zwanger worden niet vanzelfsprekend is
30 Apr 2019

Als zwanger worden niet vanzelfsprekend is

Post by Camilla

Zwanger worden is niet altijd vanzelfsprekend. Veel mensen zijn superblij als ze eenmaal zwanger zijn. Maar vaak staan wij er niet bij stil dat het zwanger worden op zich niet zo vanzelfsprekend is. Als je er eenmaal uit bent dat je een kindje wilt samen en ervoor wil gaan, dan moet het ook nog lukken. En dat kan nog wel eens op zich laten wachten. Ons tweede kindje was 3 jaar geleden eigenlijk gepland, toen de oudste zo ongeveer 2 jaar was. Hij liet langer op zich wachten. In dit artikel deel ik mijn verhaal met jullie.


Nu bijna 11 maanden geleden ben ik bevallen van onze tweede zoontje. Een moment waar ik nog vaak emotioneel aan terugdenk. Eigenlijk hadden wij hem helemaal niet meer verwacht, en daarom is hij heel erg gewenst en welkom. (Dit artikel verscheen al eerder op mijn oude blog. Ik heb de tekst hier en daar aangepast naar nu.)

Toen zoontje J (nu 6 jaar) de leeftijd van 2 jaar had leek het ons wel leuk om een tweede kindje te krijgen. En toen lukte het gewoon simpelweg niet. Ik had er nooit bij stil gestaan dat een tweede kindje moeilijker zou gaan. Bij zoontje J was ik zowat door de pil heen zwanger dus ja daar had ik geen problemen voorzien. Omdat mijn ongesteldheid niet regelmatig was dachten ze in het ziekenhuis dat ik misschien wel geen eisprong meer had. Ik wilde niet het hele medische traject in en daarom hebben we het er maar bij gelaten toen. Ergens hoopte ik dat ik toch spontaan zwanger zou raken. En we hebben tenslotte zoontje J al en hij is gezond. Bovendien werd hij steeds zelfstandiger en dat was ook wel prettig. We hadden weer meer vrije tijd en tijd voor elkaar.

Wanneer komt de tweede?

Het was toen wel moeilijk en ook verdrietig om elke keer weer ongesteld te worden. Ik vond het ook wel moeilijk om anderen om me heen te zien die wel zwanger werden. Ook de vragen van mensen “wanneer komt de tweede?” zorgden regelmatig voor tranen. Alsof je even naar de supermarkt gaat en een kind koopt. In het begin probeerde ik de vraag te omzeilen of te negeren. Ik had soms gewoon geen zin om naar verjaardagen of feestjes te gaan. Ik weet wel dat niet iedereen erbij stil staat dat het niet lukt, maar het maakte het er allemaal niet makkelijker op. Na een jaar kon ik het pas aan om te vertellen dat het niet vanzelfsprekend was dat er een tweede kwam en dat het ook gewoon niet lukte. De reactie van mensen was altijd begripvol en aan sommige merkte ik dat ze zich ook enigszins beschaamd voelden. Langzaam aan begon ik te accepteren dat ik mijn kinderwens voor een tweede wellicht niet zou kunnen vervullen en kon ik me er beter bij neerleggen. Dat gaf wel een soort van rust.

Geluk

Tot het moment dat mijn menstruatie in oktober 2012 wel erg lang uitbleef. Mijn menstruatie was nooit regelmatig en een cyclus van 37 tot 40 dagen was niet raar bij mij. Ik werd uiteindelijk toch wel ongesteld. Tot het wel erg lang duurde. Ik twijfelde een week om te testen omdat ik bang was alsnog ongesteld te worden. Dat was namelijk ook al eens voorgekomen. Ik testte na anderhalve week toch met m’n hart in m’n keel. Ik durfde zelfs niet op het staafje te kijken. Toen ik een + ‘plusje’ zag wist ik niet wat ik moest voelen. Er ging van alles door me heen en vooral veel blijheid en ongeloof! Ik was echt zwanger. Ongelofelijk, maar waar. Wat een geluk! Pas na de eerste echo me 8 weken kon ik het helemaal geloven. Er zat een klein wubbeltje te groeien. Een kleine druktemaker.

Durven te genieten

Van nature maak ik mij heel erg druk om van alles en nog wat. Ik ben echt een stresskip. Ik voelde me nu ik wist dat ik zwanger was niet misselijk, had niet overgegeven en kon alles nog eten.  Maar omdat ik me hetzelfde als altijd voelde was het ook heel onzeker of er nou wel wat groeide of niet. Bovendien had ik ook nog geen zichtbaar zwangere buik. Je durft niet te genieten van de zwangerschap. Het was alsof ik een harnas om me heen had gebouwd om me te weren tegen teleurstellingen. Stel dat er weer iets mis zou gaan en dan heb ik mezelf zo blij gemaakt. Achteraf had ik er anders tegenaan kunnen kijken en meer moeten genieten van het zwanger zijn. Het is toch de laatste keer en ik mocht het toch nog meemaken een keer. Ik was zo blij dat ik hem al heel vanaf week 16 voelde bewegen. Dat was elke keer een hele geruststelling. Dan legde ik mijn hand op mijn buik en zei in mezelf:  “hallo kleintje, blijf maar lekker bij mij”.

Zwanger worden kan een hele emotionele roller coaster zijn. Het verdriet en de teleurstellingen van elke keer weer ongesteld worden kunnen echt hartverscheurend zijn. Ik hoop dat iedereen die dit leest hieraan denkt. En ik hoop dat mensen wat handiger om gaan met vragen of iemand zwanger is of wanneer er een kindje komt. Een zwangerschap is niet altijd vanzelfsprekend.

0 Comments